از قضا یک شُو چِدِم از خونه در (از ابیات محلی جهانگیریه)

از قضا یک شُو چِد ِم از خونه در

از قضا یک شب از خانه بیرون رفتم

بسک ِ دلخُر د ِم د ِلُم وابی مگر

بس که دلخور بودم، مگر دلم باز شود

کم کمُی لی اُم ک ِ چِد ِم از کوچَ زیر

کم‌کمک رفتم و از کوچه پایین رفتم

اَز یمین ُ اَز یسار اُم ک ِ نظر

از راست و از چپ نگاه کردم