مواتن ای زمون شیدا بگردم

مواتن ای زمُون شیدا بگردُم

می‌خواهم در این زمانه شیدا بگردم

غریب و گُم بودُم پیدا بگردُم

غریب و گم شده‌ام؛ می‌خواهم پیدا شوم

دلُم مث پرستوی اسیرن

دلم مثلِ پرستویی اسیر است

دو دستُم خالی و خیلی فخیرن

دو دستم خالی است و خیلی فقیرم

چِشِ عاشک همش دنبال یارن

چشمِ عاشق همیشه دنبالِ یار است

دو چشمون مه ام امروُ اجیرن

دو چشمِ من هم امروز اسیرند

یه چیزی تو دل ِ مه سوز ابودن

چیزی در دلِ من دارد سبز می‌شود

بلندیش به کَد موز ابودن

بلندی‌اش به قدِ درختِ موز می‌شود

غمی مَستن فراوُن در فراوُن

غمی دارم فراوان در فراوان

دو چشمونم به مث ابر و بارُن

دو چشمانم مثلِ ابر و باران

اَترسُم بارشش سیِلی ببارت

می‌ترسم بارشش سیلی ببارد

زمستون نه اُونم فصل بهارُن

زمستان هم نیست، فصلِ بهاران است

دل پاییزیُم لبریز غو بُو

دلِ پاییزی‌ام لبریزِ غم شد

فراری رو بصحرا کوه و کَم بُو

فراری، رو به صحرا و کوه و کمر شد

خیال اُمکه اَبو رامش بسازُم

خیال کردم می‌شود آرامش بسازم

ولی ناکس توصل بر قسم بُو

ولی آن ناکس دست به قسم برد