یادگار

لُوُم بَستِن ولی فریاد اَکِردَم

لبم بسته است، ولی فریاد می‌کشم

شُو و روز اَز گذشتَه یاد اَکِردَم

شب و روز از گذشته یاد می‌کنم

وا رویای خاش سالُن رَفتَه

با رؤیای خوشِ سال‌های رفته

دِل بی آرزو خو ، شاد اَکِردَم

دلِ بی‌آرزوی خودم را شاد می‌کنم

چه اَیُّمی ، هَمَه ش شِعر و تَرُنَه

چه روزگاری! همه‌اش شعر و ترانه

هَمَه ش شَروِند و شِعر عاشِقُنَه

همه‌اش شروند و شعرِ عاشقانه

چه دُختِ بی نَظیری ، یارُم اَستَه

چه دخترِ بی‌نظیری یارم بود

چه خوب و مِهرَبُن اَستَه ، چه جُنَه

چه خوب و مهربان بود، چه زیبا

نَه اِسفالتَه ، نَه بولوارهَ نه کُولِر

نه آسفالتی بود، نه بلواری، نه کولری

چه وا روزی دَر اُندِن شَهر بَندِر

شهرِ بندر با چه روزگاری سر می‌کرد!

سُهیلی ، سَنگُن از رو تَک شَواگِه

باد سهیلی سنگ‌ها را از روی «تک» (حصیرِ بام) می‌برد

یَه رو هُو هَه ، دو رو نی ، یادِ کَندِر

یک روز آب بود، دو روز نبود؛ یادِ «کَندِر» (چوب‌دوشِ آب‌کشی) به خیر

نه بَندِر، بَندِر اُن روزگارِن

نه، بندر دیگر بندرِ آن روزگار نیست

نَه چِشمی مُنتَظِر و راهِ یارِن

نه چشمی منتظرِ راهِ یار است

دِرَختِ سَنگ و سیمُن سُوز اَبودِن

درختِ سنگ و سیمان سبز شده

دِل دِیوُنَه تَنها یادِگارِن

دلِ دیوانه تنها یادگار است