خشم از دردی که درمونی اشنی

خَشُم از دردي که درموني اُشني

خوشم از دردی که درمانی ندارد

شرنگُم خَش که نوش جوني اُشني

زهرم خوش است، هر چند شیرینی ندارد

خَشُم از درد دوري يار دلسوز

خوشم از دردِ دوریِ یارِ دلسوز

که جز سوز دلم درموني اُشني

که جز سوزِ دلم درمانی ندارد

خَشُم کز بي وفايي در بلاهُم

خوشم کز بی‌وفایی در بلایم

و کاري هم که هيچ پايوني اُشني

و از کاری که هیچ پایانی ندارد

خَشُم کز کار شيطوني بري هم

خوشم کز کارِ شیطانی بری‌ام

که هر کِشْ بِ دگه ايموني اُشني

که هر کس به دیگری ایمانی ندارد

خَشُم در کارگاه عشق مَگّه

خوشم در کارگاهِ عشق، می‌گویم،

که جز ياد خدا ازبوني اُشني

که جز یادِ خدا زبانی ندارد

مَکَسْ ناشا گُـتَه دردُم چرا که

کسی نمی‌تواند دردم را بگوید، چرا که

حديث عشق هم گفتوني اُشني

حدیثِ عشق هم گفتنی ندارد

سري ام هه وکار خوم که باکي

سری دارم و به کارِ خودم هستم، که باکی

دگه از کفر از ايموني اُشني

دیگر از کفر و از ایمان ندارد

بجز آه از دل سردم ندا چي

جز آه از دلِ سردم صدایی نیست

لو زردم لو بيروني اُشني

لبِ زردم راهی به بیرون ندارد

و خلوتخوني جونون کسيم هه

و در خلوت‌خانهٔ جان کسی دارم

که هِسْ آدم چونه مو جوني اُشني

که آدمی است چون من و جانی ندارد

مپرس از مو که راه عشق چو هِنْ

از من مپرس که راهِ عشق چگونه است

که هرکه چُو شَتِه بيروني اُشني

که هر کس رفت، راهِ بیرون ندارد

بيابوني درازِنْ خواجه دنيا

بیابانی دراز است دنیا، خواجه

عجب جايي که جز زندوني اُشني

عجب جایی که جز زندان ندارد