شروهٔ محیا: «سر آب روان و سایه گل»
هنوز بررسی نشده این اثر هنوز به‌دست مدیر یا استادان هرمزجان بازبینی نشده است.
سروده‌ی سید محی‌الدین «محیا» بستکی 📍 بستک
این اثر هنوز ترجمه‌ی انسانی ندارد؛ ستون فارسی، ترجمه‌ی ماشینی واژه‌به‌واژه از واژه‌نامه است. اگر بندری بلدید، ترجمه را در گفت‌وگوی پایین بنویسید.
سرِ آب روان و سایه گُل
سرِ آب روان و سایه گُل
قدم گاه علی و سُمّ دُل دُل
قدم گاه علی و سُمّ دُل دُل
عرق از سینه صاف محمد
عرق از سینه صاف محمد
چکیده بر زمین پیدا شده گُل
چکیده بر زمین پیدا شده گُل
- شاعر
- سید محی‌الدین «محیا» بستکی
- گویش
- بستک
با مجوز آزاد منبع بازنشر شده است. حقوق اثر نزد سید محی‌الدین «محیا» بستکی است.
یادداشت‌ها
منبع مقاله: همان، ص ۹۸. پانویس: دُل دُل نام اسب خاکستری رنگ پیامبر(ص) که مقوقس هدیه داد و پیامبر به علی(ع) بخشید. نام محیا در متن نیست؛ انتساب بر پایهٔ مقاله. محیا (سید محی‌الدین بن تاج‌الدین بن قتّال) به گفتهٔ همین مقاله (ص ۷۳-۷۴) میان ۱۰۰۵ تا ۱۰۹۸ قمری زیست، در عمادالقریهٔ لار زاده شد و در حدود ۹۳ سالگی در روستای کال (بخش بستک هرمزگان) درگذشت → بیش از ۳۰۰ سال پیش؛ مالکیت عمومی. دوبیتی (شروه) به فارسی؛ مقاله هر بیت را با «/» در دو سطر چاپ کرده و اینجا هر مصراع یک سطر است. بی‌ترجمه. [ص 78 مجله] | نام شاعر در منبع/فایل اولیه: «محیا بستکی (سید محی‌الدین بن تاج‌الدین بن قتّال)»؛ یکدست شد.
نخستین نفری باشید که می‌نویسد