شروهٔ محیا: «دلم غم دارد و شادی ندارد»
هنوز بررسی نشده این اثر هنوز به‌دست مدیر یا استادان هرمزجان بازبینی نشده است.
سروده‌ی سید محی‌الدین «محیا» بستکی 📍 بستک
این اثر هنوز ترجمه‌ی انسانی ندارد؛ ستون فارسی، ترجمه‌ی ماشینی واژه‌به‌واژه از واژه‌نامه است. اگر بندری بلدید، ترجمه را در گفت‌وگوی پایین بنویسید.
دلم غم دارد و شادی ندارد
دلم غم دارد و شادی ندارد
ولایت بوی آبادی ندارد
ولایت بوی آبادی ندارد
برات عمر محیا چار روز است
برات عمر محیا چار روز است
کِرامندی به دامادی ندارد
کِرامندی به دامادی ندارد
- شاعر
- سید محی‌الدین «محیا» بستکی
- گویش
- بستک
با مجوز آزاد منبع بازنشر شده است. حقوق اثر نزد سید محی‌الدین «محیا» بستکی است.
یادداشت‌ها
منبع مقاله: بی‌ارجاع صریح در مقاله (پس از (همان، ۱۵۱))؛ انتساب با تخلص «محیا». پانویس مقاله: کرامندی = اهمیت، ارزش (= حبیبی، احمد (۱۳۸۶). محیا شاعری از جنوب. شیراز: نوید). محیا بستکی (سید محی‌الدین) به گفتهٔ همین مقاله (ص ۱۳۵) «در عصر صفویه» می‌زیست (مقالهٔ cfl ۱۳۹۸ نیز او را شاعر قرن ۱۱ قمری می‌داند) → بیش از ۳۰۰ سال از درگذشتش گذشته؛ مالکیت عمومی (مقالهٔ شافعی‌پور، فروغ وحدت ۱۳۹۵، دوران حیات او را ۱۰۰۵-۱۰۹۸ق می‌دهد). شروه (دوبیتی) که در آیین چهاردهمی (۱۴ صفر، میناب و دیگر نقاط هرمزگان) خوانده می‌شود؛ زبان فارسی با واژه‌های محلی؛ بی‌ترجمه. [ص 131 مجله] | نام شاعر در منبع/فایل اولیه: «محیا بستکی (سید محی‌الدین)»؛ یکدست شد.
نخستین نفری باشید که می‌نویسد