قفس

اُن رو هنو یادُم اَتا / مِ هو گذشتَه اَ سرُم

آن روز هنوز یادم می‌آید / همان که بر سرم گذشت

دنیایِ مِ کُتوکَه وُ / تو اُن کُتوک کفتر اَرُم

دنیای من قفس بود و / من در آن قفس کبوتر بودم

اُن رو کُتوک کونوکَه و /مِ هم غرورَه تو سرُم

آن روز قفس کوچک بود و / من هم غرور در سر داشتم

شوقِ پِریدِن اَ کُتوک / بَد طوری کَفتَه نَ دلُم

شوقِ پریدن از قفس / بدجوری به دلم افتاده بود

رو بِی خُم اُمکِ زیرِ لو / اُمگو اَ ای جا اَپرُم

رو به خودم زیرِ لب / گفتم: از این‌جا می‌پرم

هر چی شَوا بَشِت بَشِت/اَمرو مِ بایَ بپرُم

هر چه می‌خواهد بشود، بشود / امروز من باید بپرم

تِرسُم نَهَ با خُ مَگُو / وِلُم بُکُن بال بِگِرُم

ترسی نداشتم، با خودم می‌گفتم: / ولم کن، بال بگیرم

ای آسَمُونِن رو به روم/ حیفِن که حسرت ببرُم

این آسمان است روبه‌رویم / حیف است که حسرت بخورم

وکتی پِریدُم ، اُمدُنِست / که اَ پِریدِن کمتِرُم

وقتی پریدم، فهمیدم / که از پریدن کمترم

چِه اُمکِ مِ، اِی، چِه بگم/جِدی جِدی خاک اَسرُم

چه کردم من، ای، چه بگویم / جدی‌جدی خاک بر سرم

بینِ زِمین و آسَمُون / تو فکرِ برگشتِن اَرُم

میانِ زمین و آسمان / در فکرِ برگشتن بودم

برگشتِنی تو کار نَهَ / اَجَل لَگیدَه وا گَرُم

برگشتنی در کار نبود / اجل به من چسبیده بود

هِمی که اَ خدا مَخواست/زندَه بُمُونُم نَمِرُم

همین که از خدا می‌خواستم / زنده بمانم، نمیرم

اَ خُو پِریدُم یَه دُفَه / شُکرِت خدا مِ خُو اَرُم

یک‌دفعه از خواب پریدم / شکرت خدا، من خواب بودم!