گل دسته دسته

پَسین بَندر و گُل دَستَه دَستَه

عصرِ بندر و گل‌های دسته‌دسته

اَ بُوی گُل دگه پرونه مَسته

از بوی گل دیگر پروانه مست است

تُو گُوش گُل شَگُفت بُلبلِ زار

در گوشِ گل بلبلِ زار می‌گفت:

اَگَه بُلبل نَهسته ، گُل نَهستَه

اگر بلبل نبود، گل هم نبود

نگارُم به سَفر رَفتن خُدایا

نگارم به سفر رفته، خدایا

دل اَز دستُم بِدَر رفتن خُدایا

دل از دستم به در رفته، خدایا

شُوُو روز در خیال فِکر و ذِکُرم

شب و روز در خیال و فکر و ذکرم

که بی چه بی خَبر رَفتن خُدایا

که چرا بی‌خبر رفته، خدایا