اِدگو برم

اِدگو برم که دیر ابو چون آسمون ای نین ستاره

گفتی: بروم که دیر می‌شود، چون آسمان ستاره ندارد

اُمگو بکن برَُکه نَ روُ خو تابگینن یار مِه ایشه جمال صد ستاره

گفتم: برقع به رویت بزن تا ببینند یارِ من جمالِ صد ستاره دارد

اِدگو که نابو اُمناوا پیدا بَشه بی تو رقیب بی قواره

گفتی: نمی‌شود؛ نمی‌خواهم برایت رقیبِ بی‌قواره پیدا شود

اُمگو بدو باهم بشیم فصل بهارن دشتون و صحرا لاله زارن

گفتم: بیا با هم برویم؛ فصل بهار است، دشت‌ها و صحرا لاله‌زار است

اِدگو دِگه وَرگار شُمن دَشتُن و صحرا تُوخُو نازن

گفتی: دیگر روزگار مالِ شماست؛ دشت‌ها و صحرا به خودشان می‌نازند

اُمگو اَبو روزی کِه مِه پَهلوُت بنینم یَکتا کَکِ جانانه از روی لُو نازت بچینم

گفتم: می‌شود روزی که کنارت بنشینم و یک گازِ جانانه از لبِ نازت بگیرم؟

اِدگو که لُوسم زخم ایکردن کَک گِفتن تو مه خو اَگینم

گفتی: گاز گرفتنِ تو لبم را زخم کرده؛ آن را در خواب می‌بینم

اُمگو بدو تا یَه کمی رویِت بگینم

گفتم: بیا تا کمی رویت را ببینم

اِدگو جواز دیدن مه بیی تو ای مهاجر سخت اَگینم

گفتی: جوازِ دیدنِ من برای تو را، ای مهاجر، سخت می‌بینم