توی ساحل

توی ساحِل پاپتی دو ناکُنِن از بَس غَمِن

توی ساحل، پابرهنه‌ها از بس غمگین‌اند نمی‌دوند

نادونی مِه اَدونُم ای آدَمون مِثلِ هَمِن

تو نمی‌دانی، من می‌دانم؛ این آدم‌ها مثل هم‌اند

مَرگ اَتات اما نِتان از خونه دَر

مرگ می‌آید، اما از خانه بیرون نمی‌آیند

پا بَشِن شاید ببینن عُمر ِما خیلی کَمِن

بلند شوند، شاید ببینند عمرِ ما خیلی کم است