حجاب بندری

حـجـاب بـنـدری بـُرکَ و جلبـیل

حجابِ بندری برقع است و جلبیل

اصـیل و مـاندگـار لُنگن و منـدیـل

جامهٔ کندوره‌اش پرنقش‌ونگار است

جُومَ کنـدوره ایـش نقـش ونگـارن

گلِ شلوارِ بادله‌اش (به شکلِ) خوشهٔ خرمای نغار است

گُـل شلـواربـادلـش پَـنگ نَغـارن

اَزنت جلبیل خوکُول ودَس بی بی اَبوست

کمرچین را در عروسی‌ها می‌پوشد

لَـچَـک یـادت بخـیر بی بی شَـکِ سَر

جلبیلش را روی شانه می‌اندازد و دستِ بی‌بی را می‌بوسد

هَموُ بی بی کِ کلاه فرنگی ایِکَردی وادَر

لچک، یادت به خیر، که بی‌بی سرش می‌کرد

مُـم از حُـجـب و حیـا چـشمی اَبـو تَر

همان بی‌بی که کلاهِ فرنگی را از در بیرون کرد

اَدُنـی بـُرکَ بـی حـفـظ حـجـابـن

لَچَک جلبیل و لیسی بی زن بندرچه نابن

عروسِ بندری «اُرنی» (شالِ حریرِ عروس) سر می‌کند

بـُدو ای زن بنـدر تُو بُکن حفظ حجابت

مادر از حجب و حیا چشمش تر می‌شود

تا عرش بِریت جاودانه بشت عصمت پاکت

می‌دانی برقع برای حفظِ حجاب است