روخُنِه‌ی مینُو (گویش مینابی)

لُوِ رو خُنِه یِ مینُو اَرُوتیم

کنارِ رودخانهٔ میناب می‌رفتیم

مِثِ ماهی نَتو گُوَلمُن اَخُوتیم

مثلِ ماهی در آبگیرها شیرجه می‌زدیم

دِلُن مُ اِی خاشی پَرواز اَکردی

دل‌هایمان از خوشی پرواز می‌کرد

زَمُنی که به یادِ یار اَکُوتیم

زمانی که به یادِ یار می‌افتادیم

مِه اِی بی صَبری و اِی بیکَراری

من از بی‌صبری و از بی‌قراری

فِرستادُم بی مُم ما خواستِگاری

مادرم را به خواستگاری فرستادم

گُشُ نه کار ایهَه نه پول و خُنَه

گفتند: نه کار دارد، نه پول و خانه

اَمُن اِی دستِ ناخاش روزگاری

امان از دستِ روزگارِ ناخوش

خُداوندا کِه روز خاش نَگینی

خداوندا، که روزِ خوش نبینی

سَرِ یَک خُنَه وا یَک شُو نَنینی

یک شب هم زیرِ یک سقف ننشینی

اِلاهی بشتِر اِی صَد سال بُمُنی

الهی بیش از صد سال بمانی

عَوض نابی تو بَدجنسی هَمینی

عوض نمی‌شوی، تو همین بدجنسی

بَهاری بِشتِه نی فصل ِجَوُنی

بهار بیشتر از فصلِ جوانی نیست

دَوُم اینی بَه مثل ِزندِگُنی

مثلِ زندگانی دوامی ندارد

خاش و خاشبوتِر اِی نارَنج و طارَه

خوش و خوشبوتر از نارنج و «طاره»

مِثِ یارُم کِه جُن اَستَه زَمُنی

مثلِ یارم، که روزگاری جانم بود

مِه اِی دَستِ خودُم بیزار بودُم

من از دستِ خودم بیزار شدم

دِلُم آزُردَه بو بیمار بودُم

دلم آزرده شد، بیمار شدم

تَمُمی بودِنُم خُو و خیالَه

همهٔ بودنم خواب و خیال بود

چه دیر اِی خُوتِه خو بیدار بودُم

چه دیر از خوابِ خودم بیدار شدم