روزگارُم هُد

روزگاري كه روزگارُم هُد

روزگاری که روزگارِ من بود

شهرباني هُد و مو كارُم هُد

شهربانی بود و کار و بارم بود

سالها خُم رئيس اُدُم بندر

سال‌ها خودم رئیسِ بندر بودم

هفت اقليم اختيارم هُد

هفت اقلیم در اختیارم بود

پاسبان پياده سيصدتا

سیصد پاسبانِ پیاده

چند تا هم دگر سوارُم هُد

و چندتایی هم سواره داشتم

خُم هُدُم يك رئيس صد در صد

خودم رئیسی صددرصد بودم

كارمندان بيشمارُم هُد

کارمندانِ بی‌شماری داشتم

فكر و هوشُم هميشه آزادُد

فکر و هوشم همیشه آزاد بود

مو توكل به كردگارُم هُد

توکلم به کردگار بود

با همه خلق از غريب و خودي

با همهٔ خلق، از غریبه و خودی

خوي اخلاص و سازگارُم هُد

خوی اخلاص و سازگاری داشتم

همه مخلص هُُدت و لي ظاهر

همه مخلص بودند، ولی ظاهری

تا زماني كه كار و بارُم هُد

تا زمانی که کار و باری داشتم

بعد سي سال خدمت دولت

بعد از سی سال خدمتِ دولت

نام سرهنگي افتخارُم هُد

نامِ سرهنگی افتخارم بود

تا بُدم بركنار و باز نشست

تا برکنار و بازنشسته شدم

خصم جونم بو هركه يارُم هُد

هر که یارم بود، دشمنِ جانم شد

هيچ مهر و وفا به جا شُـنَـوُو

هیچ مهر و وفایی به جا نیاوردند

مه كسانيكه انتظارُم هُد

حتی کسانی که چشم‌انتظارشان بودم

وقتي از اين جهان چدُم دو سه تا

وقتی از این جهان بروم، دو سه تا

دفتر شعر يادگارُم هُد

دفترِ شعر یادگارم خواهد بود

باز كامل دلُش خَشه كه هنوز

باز کامل دلش خوش است که هنوز

زن و فرزند در كنارُم هُد

زن و فرزند در کنارش هستند