شروهٔ محیا: «به اللهی که نامش بی‌شمار است»
هنوز بررسی نشده این اثر هنوز به‌دست مدیر یا استادان هرمزجان بازبینی نشده است.
سروده‌ی سید محی‌الدین «محیا» بستکی 📍 بستک
این اثر هنوز ترجمه‌ی انسانی ندارد؛ ستون فارسی، ترجمه‌ی ماشینی واژه‌به‌واژه از واژه‌نامه است. اگر بندری بلدید، ترجمه را در گفت‌وگوی پایین بنویسید.
به اللهی که نامش بی‌شمار است
به اللهی که نامش بی‌شمار است
به مولایی که تیغش ذوالفقار است
به مولایی که تیغش ذوالفقار است
سر از بالین عشقت برندارم
سر از شمال جغرافیایی عشقت برندارم
که تا دین محمد برقرار است
که تا دین محمد برقرار است
- شاعر
- سید محی‌الدین «محیا» بستکی
- گویش
- بستک
با مجوز آزاد منبع بازنشر شده است. حقوق اثر نزد سید محی‌الدین «محیا» بستکی است.
یادداشت‌ها
منبع مقاله: حبیبی، محیا دُرّ دریای پارس، ص ۹۱. نام محیا در متن نیست؛ انتساب بر پایهٔ مقاله. محیا (سید محی‌الدین بن تاج‌الدین بن قتّال) به گفتهٔ همین مقاله (ص ۷۳-۷۴) میان ۱۰۰۵ تا ۱۰۹۸ قمری زیست، در عمادالقریهٔ لار زاده شد و در حدود ۹۳ سالگی در روستای کال (بخش بستک هرمزگان) درگذشت → بیش از ۳۰۰ سال پیش؛ مالکیت عمومی. دوبیتی (شروه) به فارسی؛ مقاله هر بیت را با «/» در دو سطر چاپ کرده و اینجا هر مصراع یک سطر است. بی‌ترجمه. [ص 77 مجله] | نام شاعر در منبع/فایل اولیه: «محیا بستکی (سید محی‌الدین بن تاج‌الدین بن قتّال)»؛ یکدست شد.
نخستین نفری باشید که می‌نویسد