شبگرد

شبگَرد کوچه گَرد شهر

شبگرد، کوچه‌گردِ شهر

اِمشو دِلی مسافِرِن پر غصه و دردِن دِلی

امشب دلش مسافر است؛ پر از غصه و درد است دلش

اِمشو شووُنِ آخِرِن با خوم اگم گنوغ شهر

امشب شبِ آخر است؛ با خودم می‌گویم: دیوانهٔ شهر

امشو توا کجا بِری یه کوله بار غُصَّت تَه

امشب می‌خواهی کجا بروی؟ یک کوله‌بار غصه داری

به که توا دردِت بِگِی همه اَگَن

به چه کسی می‌خواهی دردت را بگویی؟ همه می‌گویند...

شبگَرد شهر اِمشو دِلی مسافِرِن خنده نَکِردِنِن

شبگردِ شهر، امشب دلش مسافر است؛ نمی‌خندد

ولی چَشمی پر از اشکِ غَمِن

ولی چشمش پر از اشکِ غم است

اُهَم یِه روزی مِثلِ ماه

او هم یک روزی، مثلِ ماه،

معشوق ایشَسته عاشِقَ

معشوقی داشت، عاشق بود

با صد هزاران آرزو با دِلی صاف و صادِقَ

با صدهزار آرزو، با دلی صاف و صادق