بی اختیار (مو که اختیار خوم ننگ)

مو که اختیار خوم نِنگ اَ کُجا چِدُه دلِ مو

من که اختیارِ خودم را ندارم، دلم به کجا رفته است؟

مِخَه از هاوِ محبت اُش سِرِشت خدا گِلِ مو

گویی خدا گِلِ مرا از آبِ محبت سرشته است

نه مَشا اُنیم اَ بستک نه مَشا ایچِم اَ غربت

نه می‌توانم در بستک بمانم، نه می‌توانم به غربت بروم

اَکُجا آسان اَوابیت همه کارِ مشکل مو

همهٔ کارهای دشوارِ من کجا آسان می‌شود؟

تِه وطن همیشه جنگِن ْ ز شرارتِ رقیبان

در وطن همیشه جنگ است از شرارتِ رقیبان

چهِ اِن ای تو بی وفا یار،جز غم تو حاصلِ مو

چیست، ای یارِ بی‌وفا، جز غمِ تو حاصلِ من؟

مُگَه وعده ا ُت خلافِن،همه قولُت حرف و لافِن

می‌گویم وعده‌ات خلاف است، همهٔ قول‌هایت حرف و لاف است

به همه خلافِ وعده،مُگه اِش مقابل مو

با همه خلافِ وعده، [آن را] رو در روی من می‌گویی

بِدا رَحمُوُی بفرما که بُمُردِم از فراقت

بیا، رحمی بفرما، که از فراقت مُردم

اگر اُم نَبَخشِش اَی یار چه اِن از تو حاصل مو

اگر مرا نبخشی، ای یار، از تو چه حاصلم است؟

شرری محبتی دِن دلِ پُر گناه غیرت

شررِ محبتی در دلِ پرگناهِ «غیرت» است

شده برق سوزناکی تن خسته حامل مو

برقی سوزان شده که تنِ خسته‌ام حاملِ آن است