منصفی ، ای طُو مَکُن خالو

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!

گرمی و نرمیِ احساسِت کُجان ؟!

گرمی و نرمیِ احساست کجاست؟!

ای دُرُستِن که بِرِی به راهِ خُوت ؟

این درست است که بروی پیِ راه خودت؟

ای دُرُستِن شعرِ بندِر وا خُو تهنا بُنُسی ؟

این درست است که شعر بندر را به حال خود تنها بگذاری؟

تو بِگَ آیا دُرُستِن شعرِ بندِر هَمی طُو وِل بُکُنی ؟

تو بگو، آیا درست است شعر بندر را همین‌طور رها کنی؟

شعرِ بندِر مالِ مان ، مالِ تواِن ؟

شعر بندر مالِ ماست؛ مالِ توست!

منصفی ، پَ اُون شعارِ شعرُون نابِت کُجان ؟!

منصفی، پس آن شعارِ شعرهای نابت کجاست؟!

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!

پا بَ یالا ، یَ تا شعرِ خاش بِگَه

پاشو، یالا، یک شعر خوب بگو

اَ هَمُوشُو که خُودِت خوب اَدُونی

از همان‌ها که خودت خوب بلدی

پا بَ یالا ، یَ تا شعرِ جُون بخُون

پاشو، یالا، یک شعر قشنگ بخوان

با نِوایی که خُودِت جُون اَخُونی

با نوایی که خودت قشنگ می‌خوانی

چوکُو بندِر هَمَه منتظِر تواَن

بچه‌های بندر همه منتظر تو هستند

هَر وَ کِصتَه شعر اَبو یادِ تواَن

هر وقت حرف از شعر می‌شود، به یاد تو هستند

منصفی ، گرمی و نرمیِ احساسِت کُجان ؟!

منصفی، گرمی و نرمیِ احساست کجاست؟!

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!

یادُمِن خیلی تَگُ مَوا بِرَم تهنا بَشُم

یادم است، خیلی می‌گفتی: «می‌خواهم بروم، تنها باشم»

تو تَگُ مَوا بَشُم تهنا فقط با سایَه خُو

تو می‌گفتی: «می‌خواهم تنها باشم، فقط با سایهٔ خودم»

بِرَ تهنا بَ وِلی به شعرِ بندِر تو مَوال تهنا بَشِت

برو تنها باش، ولی نخواه که شعر بندر تنها بماند

شعرِ بندِر سایَه تِن

شعر بندر سایهٔ توست

منصفی ، پَ اُون دلِ پاک وُ وفادارِت کُجان ؟

منصفی، پس آن دلِ پاک و وفادارت کجاست؟

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!

دِلُم ایگِفتِن زیاد

دلم خیلی گرفته است

منصفی ، یَ چی بِگَ

منصفی، یک چیزی بگو

اَ سکوتِت دَر بُدُو

از سکوتت بیرون بیا

ای نَگُفتِنِت ، سکوتِت بِی دلُم زخم اَزَدِن

این حرف نزدنت، این سکوتت، به دلم زخم می‌زند

منصفی ، نِمِک رو زخمُونُم مَریز

منصفی، نمک روی زخم‌هایم نریز

بِشتِ تو اَ غصتَه دلخونُم مَکُن

بیش از این با غصه‌ات دلم را خون نکن

شعر اَگَه ناگِی ، یَ آهنگی بِساز

اگر شعر نمی‌گویی، آهنگی بساز

تو وا گیتارِت یَ آهنگی بِزَن

تو با گیتارت آهنگی بزن

منصفی ، جادویِ گیتارِت کُجان ؟

منصفی، جادوی گیتارت کجاست؟

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!

منصفی ، غایه یِ تلخِ رفتِنِن

منصفی، هنگامِ تلخِ رفتن است

ای بِگَم که مثلِ تو مِ خوب اَفَهمُم غایَه خُو

این را بگویم که من هم مثل تو خوب می‌فهمم که وقتش رسیده

تو بِرَ وا راهِ خُوت ، مِ هَم اَرَم وا راهِ خُوم

تو برو به راه خودت، من هم به راه خودم می‌روم

وعدَه مُون باهم بَشِت دنیایِ شعر و شاعری

وعده‌مان با هم: دنیای شعر و شاعری

ای وِسط هِمی بِگَم که چوکُو بندِر همَه منتظِر تواَن

این وسط همین را بگویم که بچه‌های بندر همه منتظر تو هستند

هَر وَ کِصتَه شعر اَبو یادِ تواَن

هر وقت حرف از شعر می‌شود، به یاد تو هستند

مِ فِقط هِمی بِگَم وُ وَالسّلام

من فقط همین را می‌گویم و والسلام

منصفی ، ای طُو مَکُن خالو ، پَ انصافِت کُجان ؟!

منصفی، این‌طور نکن خالو؛ پس انصافت کجاست؟!