مه ُو تو

مووتو کصه یه بوسه بودیم مووتو کصه یه غصه بودیم

من و تو قصهٔ یک بوسه بودیم، من و تو قصهٔ یک غصه بودیم

مو وتو بیداری شب مو وتو آرزوی دیرینه بودیم

من و تو بیداریِ شب بودیم، من و تو آرزوی دیرینه بودیم

مووتو بی خیال از هرزما نه مو وتو عاشقان عاشقونه

من و تو بی‌خیال از هر زمانه، من و تو عاشقانِ عاشقانه

ما رفت ته ، سید مظفر بی عروسی ما چیده نقل وبادام ، ما دو دستی

به عروسیِ سید مظفر می‌رفتیم و دودستی نقل و بادام می‌چیدیم

ما خونده شعرون زیبا ونسروک ما گفته کصه ها ی چین و ماچین

شعرهای زیبا و «نسروک» می‌خواندیم، قصه‌های چین و ماچین می‌گفتیم

ما هوند لوتیو هر روز وهرشو ما نشته پای خضر امشو ودوشو

هر روز و هر شب به ساحل می‌آمدیم، امشب و دیشب پای خضر می‌نشستیم

ماگفته کصه دل از بهر یاران ماخونده شروند خاش زیرکنارون

قصهٔ دل را برای یاران می‌گفتیم، زیرِ درختانِ کُنار شروندِ خوش می‌خواندیم

ما نشته تا کُپ صبح لو دیریا مابوده بی خیال از غم فردا

تا سپیده‌دم لبِ دریا می‌نشستیم، بی‌خیال از غمِ فردا بودیم

ولی افسوس که کدر هم دگه موندونست تو رفتی راه خود مه موندوم حیرون

ولی افسوس که دیگر قدرِ هم را ندانستیم؛ تو رفتی راهِ خودت، من حیران ماندم

همیشه زندگی یک طور نینن همیشه هر دلی شادون نینن

زندگی همیشه یک‌جور نیست، هر دلی همیشه شادمان نیست

آلهی بر بکیتن ای بی عدالت بشیم حافظ هم ما تا قیامت

الهی این بی‌عدالتی برافتد، تا قیامت نگهدارِ هم باشیم