کغار پرشکسته

کَغار پَر شِکَستهَ تُو شُو ِ تار

کغارِ پرشکسته در شبِ تار

مَیُنِ بادِ بارُنِنِ گرفتار

میانِ باد و باران گرفتار است

فَغُونُ وُلَک و درِد ِ غریبی

فغان و ناله و دردِ غریبی

حدیِثِ کُهنِه تکرار تکرار

حدیثِ کهنه، تکرار، تکرار

نَگُفتِن مِه دلُم آرامش اینین

داشت می‌گفت: دلِ من آرامش ندارد

گرفتارِن دِگَه آسایش اینین

گرفتار است، دیگر آسایش ندارد

نصیحت ناپذیرِن اِی دلِ مِه

این دلِ من نصیحت‌ناپذیر است

به جز دیدارِ تو هیچ خواهش اینین

جز دیدارِ تو هیچ خواهشی ندارد

نَگُفتِن اِی دلُم اینینن آرُم

داشت می‌گفت: این دلم آرام ندارد

غم و دردُم دِگَه پایُن اینینن

غم و دردم دیگر پایان ندارد

دو صد پیغُم به سویت ایفِرِستا

دویست پیغام به سویت فرستادم

ولی از سوی تو پیغُم اینینن

ولی از سوی تو پیغامی نیست

بزن چُپ ای کَغارِ پر شکستَه

ساکت باش، ای کغارِ پرشکسته

مکن زاری که مِتکِردِن تو خسته

زاری نکن، که خسته‌ات کرده

جواب اِیدا که زاری کِی نَکِردَم

جواب داد: کی زاری نکرده‌ام؟

نَکِردَم نالهَ اُن خُ دستَه دستَه

آن ناله‌ها را دسته‌دسته سر می‌دهم

دِگَه شُمگُ ایِتُوکا که نه لابِن

دوباره به او گفتم: چرا این‌طور، بی‌قرار؟

دو چشمُنِت همیشه غَرکِ آبِن

دو چشمانت همیشه غرقِ آب است

جواب اِیدا که تکدیر این چنینِن

جواب داد: تقدیر این چنین است

مِه از روزِ ازل حالُم خرابِن

من از روزِ ازل حالم خراب است

دلُم سُخت و سرازیر بُو گِرِیکُم

دلم سوخت و اشکم سرازیر شد

دِگَه شُمگُ که تُو دردِت شریکُم

دوباره به او گفتم: در دردت شریکم

بلند بُو بال اِیگِفت هُند روبروُم نِشت

بلند شد، بال گرفت، آمد روبه‌رویم نشست

دگَه مِیگُ که وا تُو مِه رفیکُم

دوباره گفت: من با تو رفیقم

دو تائی مُن یکی و پر مُگِفت ما

دوتایی یکی شدیم و پر گرفتیم

حدیثِ عاشکی از سر مُگِفت ما

حدیثِ عاشقی را از سر گرفتیم

دلِ خُ پیشِ پای دلبر مُکَردِی

دلمان را پیشِ پای دلبر گذاشتیم

به جایِ دل یَتا دلبر مُگِفت ما

به جای دل، یک دلبر گرفتیم