کوتوک پیشی (نم نم بارون)

نم نِم بارون کوتوکِ پیشی شُوُن تار وچراغ موشی

نم‌نمِ باران، کپرکِ پیشی، شب‌های تار و چراغِ موشی

نه یادگاری از اون گذشـتهَ واخاک غَم بو هُوِ گِراشی

نه یادگاری از آن گذشته؛ با خاکِ غم شد آبِ گراشی (کوزهٔ سفالی)

دلُم نَه جارن بی یار دیـرین صدای بارون داخل کرگین

دلم دارد فریاد می‌زند برای یارِ دیرین؛ صدای باران داخلِ کرگین (کپرِ نخلی)

حس غریبِ یهَ عـشق کهنهَ دُخـتون زیـبا پاتـَل ایسین

حسِ غریبِ یک عشقِ کهنه؛ دخترانِ زیبای پاتلِ ایسین

بابا کجــارهَ بی ما ِول ایکــهِ ایزَد بی دیریا دل یکدل ایکهِ

بابا کجا رفت که ما را رها کرد؟ به دریا زد، دل را یک‌دل کرد

واکاه گل عشق خونهَ شَساختهَ ترک دیار وخاک وگِل ایکهِ

با کاه و گل خانهٔ عشق می‌ساخت؛ ترکِ دیار و خاک و گل کرد

وخـتـی مانـشـتهَ روی گُفارهَ شوون شابودهَ پراز ستارهَ

وقتی که روی «گفاره» می‌نشستیم، شب‌ها پر از ستاره می‌شد

مهتاب شَنشتهَ رو بال کرگین قصهَ شَگفتهَ بی بی دوبارهَ

مهتاب روی بالِ کرگین می‌نشست، بی‌بی دوباره قصه می‌گفت