گز پرو

یادگاریش از زمان‌های کهن

یادگاری از زمان‌های کهن

ای گِزِ پرو بگو با مو سخن

ای گزِ پَرو، با من سخن بگو

استوارش سربلند و ماندگار

استوار و سربلند و ماندگار

تا که دنیا هِن تو هم بِش پایدار

تا دنیا هست تو هم پایدار باش

تو بگو با مو ، خوت اَدور اُندِسِش

تو به من بگو: خودت از دور آمدی

یا که تَی اُندِه و اشْ شُنوسِسِش؟

یا کسی آمد و تو را کاشت؟

تو زَمونِ کوچکی خوت تَیاد؟

زمانِ کوچکی‌ات یادت هست؟

آن هوای گرم و بادِ تَشباد؟

آن هوای گرم و بادِ آتشین؟

گَپ بِزِن از روزی ی فصلِ بهار

از روزهای فصلِ بهار حرف بزن

از جَوونی خو و آن روزگار

از جوانی‌ات و آن روزگار

از نهیبِ وزشِ بادِ شَمال

از نهیبِ وزشِ بادِ شمال

یک کمی هم در اِبارَهٔ بِنال

کمی هم دربارهٔ آن بنال

چند نمونه مُرْوْ، لِه تینالُت بگو

چند نمونه از پرندگانِ روی شاخه‌هایت را بگو

از کِیَتْ تا دِلَکو و بُلبلو

از «کیت» تا «دلکو» و بلبل‌ها

پرورش اُتْ دَدِه لِ سینهٔ خو

آن‌ها را در سینهٔ خودت پرورش داده‌ای

راست بگو از دلِ بی کینهٔ خو

راست بگو، از دلِ بی‌کینه‌ات

وقتِ بِچْ شونْ پَلخار بی خوشحال بُدِش؟

وقتی جوجه‌هایشان پرواز کردند خوشحال بودی؟

از غم و غصه شْ بگو آزاد بُدِش؟

بگو از غم و غصه آزاد بودی؟

وقتِ که آن مَرد شاخَت اُشْ بلی

وقتی آن مرد شاخه‌هایت را برید

تو ز ظلمش بگو فریاد اُتْ کشی؟

بگو از ظلمش فریاد کشیدی؟

نا خودآگاه حرفِ بَد اُند بر لبت؟

ناخودآگاه حرفِ بدی بر لبت آمد؟

پُر زِ فحش و ناسزا هم بی کَپُت؟

دهانت پر از فحش و ناسزا شد؟

نه، اَ فهمِم که اُتِن طاقتِ درد

نه، می‌فهمم که طاقتِ درد را داری

طاقت هوای گرم و بادِ سرد

طاقتِ هوای گرم و بادِ سرد

پس تحمل اُتکردِه اَرّه و داس

پس اره و داس را تحمل کرده‌ای

وقتِ درد اُندِه خدا اُتکِردِه سپاس

وقتی درد آمد، خدا را سپاس گفته‌ای

هر چه تیغ و داس و تیشه از تو دور

هر چه تیغ و داس و تیشه از تو دور باد

قبر آن که تو اُشْ شُنوس بیت پرِ نور

قبرِ آن کس که تو را کاشت پر از نور باد