یار ِعزیز

یار عَزیز قامَت بُلَندُم

یارِ عزیزِ قدبلندم

بِی چه نِتای تا عَغدِت بُبَندُم

چرا نمی‌آیی تا عقدت کنم؟

پات از حَنیرُن صدتا گل ایشَه

پایت از حنا صد گل دارد

قلبُم تو سینَه ت ، صد مَنزل ایشَه

قلبم در سینهٔ تو صد منزل دارد

بی تو م ِحتّی وا خوم غریبُم

بی تو من حتی با خودم غریبه‌ام

تنهایی و غم اِتکِه نَصیبُم

تنهایی و غم را نصیبم کردی

عِشق مِه وُ تو اینی تَمُنی

عشقِ من و تو پایانی ندارد

وختی خاشِن کِه پَهلوم بُمُنی

خوش است وقتی کنارم بمانی

کس نی بُپُرسِه وازِت چه بودِن

کسی نیست بپرسد تو را چه شده

یارُن کُجایَن ، دُشمَن حَسودِن

یاران کجایند؟ دشمنان حسودند

اَز شَرِّ جِنْتَک ، اَز تِرس شِیطُن

از شرِ جن، از ترسِ شیطان

اِسفَند و گِشتِه ی بی بی نَدودِن

اسفند و «گشته»ی بی‌بی دود می‌کند

یار عزیز قامَت بُلَندُم

یارِ عزیزِ قدبلندم

بِی چه نِتای تا عَغدِت بُبَندُم

چرا نمی‌آیی تا عقدت کنم؟