راز دل

چِکَه غُصَّه چِکَه دِلتنگی و غم

چقدر غصه، چقدر دلتنگی و غم

هَمَه ش دَرد و هَمَه ش اَندوه و ماتم

همه‌اش درد و همه‌اش اندوه و ماتم

هَمَه ش فِکر نُن و چوک و مُم و زَن

همه‌اش فکرِ نان و بچه و مادر و زن

یَه ذرَّه دِلخاشی ، رنج دَمادَم

یک ذره دلخوشی، رنجِ دمادم

نه مُم راضی ، نَه زن راضی ، نَه چوکُن

نه مادر راضی است، نه زن، نه بچه‌ها

اَگَه پول اِتنَبو ، اِتناگَن آدَم

اگر پول نداشته باشی، به تو آدم نمی‌گویند

نَصیب و قِسمَتُم دِلدادِگی بو

نصیب و قسمتم دلدادگی شد

دِل ساده م دِگَه ، بِی هیچ کَه نادَم

دلِ ساده‌ام را دیگر به هیچ‌کس نمی‌دهم

لُوُم وا سوزَن و رِشْمُن اَدوزُم

لبم را با سوزن و نخ می‌دوزم

دِگَه راز دِلُم وا هیچ کَه ناگَم

دیگر رازِ دلم را به هیچ‌کس نمی‌گویم

بِی هَر کَه فِکر اَکُنت ، ایناگَن اِنسُن

به هر کس که فکر می‌کند، انسان نمی‌گویند

بِی هَر کَه حِس ایشَه ، ایناگَن آدَم

به هر کس که حس دارد، آدم نمی‌گویند

زَمُنِ بودِنُم کوتاه و غمناک

زمانِ بودنم کوتاه و غمناک است

بُدُو تا خلوتِ پیری خو تادَم

بیا تا خلوتِ پیری‌ام را سر کنم