یاد بندر

یادِ بَندِر واخِیر وَختی ما چوک اَریم

یادِ بندر به خیر، وقتی ما بچه بودیم

عاشق اِشنُو و گازی ما لوک اَریم

عاشقِ شنا و بازی بودیم، شیطان بودیم

نَم نَم بارُن و شیرجَه تو گِلْکَنی

نم‌نمِ باران و شیرجه در گِلکَنی

سنگ کَلَه جو دِگَه تو خُوَم نازَنی

سنگِ «کله‌جو» را دیگر به خوابم هم نمی‌زنی

روزُن مَدرسَه ناظم وا دار تَر

روزهای مدرسه، ناظم با ترکهٔ تر

هَر چِه که دار ماخا اینَهَسْتَه ثمر

هر چه ترکه خوردیم ثمری نداشت

اُن شهر کوچِک حالا چه بودِن

آن شهرِ کوچک حالا چه شده است

شِعرُن شُعارن مَدحُن سُرودِن

شعرها، شعارها، مدح‌ها، سرودهاست

تو خُوِِ چوکُن کفتارَگ و خِرسِن

در خوابِ بچه‌ها کفتار و خرس است

مَردُم شو و روز از هَم اَتِرْسِن

مردم شب و روز از هم می‌ترسند

تو چشم نازت کَنجَل تَکِردَه

در چشمِ نازت سرمه می‌کشیدی

وا هر نُگاهِت سینَه م تَدِرْدَه

با هر نگاهت سینه‌ام را می‌دریدی

یادِ بندِر واخِیر شهر ِآبادِیَه

یادِ بندر به خیر، شهرِ آبادی

هَر جا رو تَکِه عِشْقَه وُ شادیَه

هر جا رو می‌کردی عشق بود و شادی