گُلِ اُوشنِن (گلثوم)

گلثوم گُلِن گُلِ اُوشنِن

کلثوم گل است، گلِ آویشن است

گـلـثوم گُـلـِن گُـلِ اُوشـنِـن

کلثوم گل است، گلِ آویشن است

پـاراو ، وَ گُـلـثـوم روشَـنـِن

«پاراو»، به کلثوم روشن است

بـاقـی گـدا و شَرشَـنِـن

باقی گدا و «شرشن»اند

خـدا کـه گـلـثـوم زنده بـیـت

خدایا، که کلثوم زنده باشد

گـلـثـوم اول نـه پـیـر بـُـدُه

کلثوم اول پیر نبود

دریا انـدُه و پـیـر بُدُه

به دریا آمد و پیر شد

تـقـصـیـر آب شور بُـدُه

تقصیرِ آبِ شور بود

خـدا کـه گـلـثـوم زنده بـیـت

خدایا، که کلثوم زنده باشد

گـلـثـوم گـل و گـلالـه شِـن

کلثوم گل است و لاله است

دو چـشـم چـون پـیـالـه شِـن

دو چشمش چون پیاله است

فـاطـمه حـسن رساله شِـن

«فاطمهٔ حسن‌رساله» است

خـدا کـه گـلـثـوم زنده بـیـت

خدایا، که کلثوم زنده باشد

گـلـثـوم قــد بــلـنـد اُشِـن

کلثوم قدِ بلندی دارد

شکـر پـنیـر و قـند اُشِـن

شکر و پنیر و قند دارد

سـلمانی دلــپسـند اُشِـن

آرایشِ دلپسندی دارد

خدا که گـلثـوم زنده بیت

خدایا، که کلثوم زنده باشد

از بسـکـه هِـن خـیلـی قـشـنـگ

از بس که خیلی قشنگ است

پـاراو ، و رویش روشـنـن

«پاراو»، و رویش روشن است

چـون سـرو نازن قـامـتـش

قامتش چون سروِ ناز است

خـدا کـه گـلثـوم زنده بـیـت

خدایا، که کلثوم زنده باشد