حفله 1400

تو شَهر بَندِر قدیم ،یه مَردِ عاشق اَستَه

در شهرِ بندرِ قدیم مردی عاشق بود

کِه وا تمُمِ یارُنی ، عَهد وَفا شَبَستَه

که با همهٔ یارانش عهدِ وفا می‌بست

کُجا شُوُنِ روشنی کِه زیر نور مَهتاب

کجایند آن شب‌های روشن که زیرِ نورِ مهتاب

ما نِشتَه سَر تو بال هَم ، تا دَر آفتاب شَهُندَه

سر بر شانهٔ هم می‌نشستیم تا آفتاب درمی‌آمد

هیچ وَه توَقّع اُمنَهَه که بی وَفات بگینُم

هیچ‌وقت انتظار نداشتم بی‌وفایت ببینم

وا خاطِرُم اینارَسی ، از خو جُدات بگینُم

به خاطرم هم نمی‌رسید که تو را از خودم جدا ببینم

یادِ خاش گذشتَه اُن ، مِثِ یَه خُو ِشیرین

یادِ خوشِ گذشته مثلِ یک خوابِ شیرین است

اَگینی وا چشمِ دِلِت ، ولی حَقیقت اینین

با چشمِ دلت می‌بینی‌اش، ولی حقیقت نیست

بشتِه وا فِکر وِل مَرَه ، کِه هیچ وَه حاصل اینی

دیگر دنبالِ فکرهای بیهوده نرو، که هیچ‌وقت حاصلی ندارد

بشتِه اَزی غُصَّه مَخا، کِه طاقتی دِل اینی

دیگر بیشتر از این غصه نخور، که دل طاقت ندارد