دوت جان بستکی

رنگ چشمونت چو ماه چهارده بودن

رنگِ چشمانت مثل ماهِ شبِ چهارده است

رنگ زلفانت هو دریا بی حسودن

رنگِ زلفانت، آبِ دریا هم به آن حسود است

تو دت خودمونی عزیز جونم

تو دخترِ خودمانی، عزیزِ جانم

صد ترانه بی چشات بی کمن بخونم

صد ترانه برای چشمانت هم کم است که بخوانم

دوت جون بستکی گنوغم اتکه

دخترجانِ بستکی، دیوانه‌ام کردی

هوندی و حواسم از سرم در ادکه

آمدی و حواسم را از سرم بیرون کردی

تو بخند و مه اخونم بی نگاهت

تو بخند و من برای نگاهت می‌خوانم

چه خشن غمزه چشمون سیاهت

چه خوش است غمزهٔ چشمانِ سیاهت

تو بخند و مه اخونم بی نگاهت

تو بخند و من برای نگاهت می‌خوانم

چه خشن غمزه چشمون سیاهت

چه خوش است غمزهٔ چشمانِ سیاهت

چه خشن غمزه چشمون سیاهت

چه خوش است غمزهٔ چشمانِ سیاهت

تو گل ناز انار خشومی تو

تو گلِ نازِ انارِ خوشِ منی، تو

ای که با ناز نگات حواسم ادبو

ای که با نازِ نگاهت حواسم را بردی

زندگیم وصله به زنجیره دلت بو

زندگی‌ام به زنجیرِ دلت وصل شد

آرزومن که بشم کنارت هر روز

آرزویم این است که هر روز کنارت باشم

زندگیم وصله به زنجیره دلت بو

زندگی‌ام به زنجیرِ دلت وصل شد

آرزومن که بشم کنارت هر روز

آرزویم این است که هر روز کنارت باشم

دوت جان بستکی گنوغم ادکه

دخترجانِ بستکی، دیوانه‌ام کردی

هوندی و حواسم از سرم در ادکه

آمدی و حواسم را از سرم بیرون کردی

تو بخند و مه اخونم بی نگاهت

تو بخند و من برای نگاهت می‌خوانم

چه خشن غمزه چشمون سیاهت

چه خوش است غمزهٔ چشمانِ سیاهت

دوت جان بستکی گنوغم ادکه

دخترجانِ بستکی، دیوانه‌ام کردی

هوندی و حواسم از سرم در ادکه

آمدی و حواسم را از سرم بیرون کردی

تو بخند و مه اخونم بی نگاهت

تو بخند و من برای نگاهت می‌خوانم

چه خشن غمزه چشمون سیاهت

چه خوش است غمزهٔ چشمانِ سیاهت