دیریا (شو حسودن)

شُو حَسودن اَگَه هُند گَپِ تاریکی بزَنِت

شب حسود است اگر آمد از تاریکی حرفِ گنده بزند

ماه بیات رُو گَپِ سردی مُهر باطل بزنت

ماه بیاید روی آن حرفِ سرد مهرِ باطل بزند

اِی ،،خُدا دیریا و آسمُن بَ نُومِ ما اِیزه

ای خدا، دریا و آسمان را به نامِ ما زد

تا که دُور بُودیم اَز ای خُودی بی ما صدائی اِیزَه

تا که از آن دور بودیم، ما را صدا زد

گَل اَ نُو ، گازی اَ نُو ، رُزو اَنُو روزی اَ نُو

گُلی نو، بازی‌ای نو، روزی نو، روزیِ نو

دیریا خاطرت شَواتن دل بزن وا دلِ هُو

دریا دوستت دارد؛ دل بزن به دلِ آب

ای هَمی هَنُو خَاشن اَلَنگجی دُو دُوَکا

این همین هنوز خوش است، «النگچی»، دوان‌دوان

شُونَه وا شُونه ی همت لُو تیو چُوکَلکا

شانه به شانهٔ همت، در ساحل، پسربچه‌ها