مث شروند غریبن

مِثِ شروندِ غریبُن ، غم ِعِشق تو مَخُندَه

مثلِ شروهٔ غریبان، غمِ عشقِ تو را می‌خواندم

نِصپ شُو ، اَندول ِچوکُم ، تو خیالم مَتَکُندَه

نیمه‌شب، گهوارهٔ کودکی‌ام را در خیالم تکان می‌دادم

پای اُ گُوچاه هِندی ، پُشت دیوال ِشِکستَه

پای آن گوچاه هندی، پشتِ دیوارِ شکسته

دَست و پام وا بَنِ سیسی ، توی بُتْخُنَه شُبَسْتَه

دست و پایم را با طنابی از لیفِ نخل، در بتخانه می‌بستند

چه عَذابُن کِه تو نَتدا، بِی دِل بی کَس و کارُم

چه عذاب‌ها که به دلِ بی‌کس‌وکارم ندادی

چه بَلا اُن کِه مه نَمدِی ، تا ول اِتکِه تو مُهارُم

چه بلاها که ندیدم، تا تو مهارم را رها کردی

نَمَدُنِستَه کِه هَر چه تو تگُ ، خُو و خیالِن

نمی‌دانستم که هرچه تو می‌گفتی خواب و خیال است

نَتَدُنستَه کِه آیندَه ، یَه گولُن ، یَه مُحالِن

نمی‌دانستی که آینده یک فریب است، یک محال

شُوُ هَمْصِدای بارُن ، بِی تو چیچِکا مَگُفتَه

شب‌ها، همصدای باران، برایت قصه می‌گفتم

اَگه یک رو نَمَدیدِت ، دِلُم از غم شَپَدُفتَه

اگر یک روز نمی‌دیدمت، دلم از غم می‌پوسید

تو مِثِ بَهار عُمرِی ، گل سرخ بی نَهایت

تو مثلِ بهارِ عمری، گلِ سرخِ بی‌نهایت

مه پُر از خَزُن پیری ، همه گِلَّه و شِکایت

من پر از خزانِ پیری، همه گله و شکایت

مِثِ مُرغ سَر بُریدَه ، تو دِلُم نَپَلپَتیدَم

مثلِ مرغِ سربریده در دلم پرپر می‌زنم

هَنوزَم وا چِمِ کورُم ، بی تو رو وا رو نَدیدَم

هنوز هم با چشمِ کورم تو را رو در رو می‌بینم