آرزو

کاشکَه مَتونِست هر چِه گذشتَه ن وا لَرد بِکَردُم

کاش می‌توانستم هر چه گذشته را بیرون بریزم

کاشکَه مَتونِست وا یَه دنیا غم بی درد بِگَردُم

کاش می‌توانستم با یک دنیا غم، بی‌درد بگردم

کاشکَه شَبودَه آدم شَتونست هر جا شَرَفتَه

کاش می‌شد آدم می‌توانست هر جا می‌رفت

هَر جا شَنِشتَه هَر جا شَخافتَه هَر جا شَکَفتَه

هر جا می‌نشست، هر جا می‌خوابید، هر جا می‌افتاد

کاشکهَ تبَسَّم از رو لُوُنِ کَس پاک شُناکِه

کاش لبخند را از روی لبِ کسی پاک نمی‌کردند

ای خلقِ نادُن هر سالَه تو سَر خو خاک شُناکِه

این خلقِ نادان هر سال خاک بر سرِ خود نمی‌ریختند

کاشکَه مَتونِست حتّا یَه روز اَم وا خوم مَبودَه

کاش می‌توانستم حتی یک روز هم با خودم باشم

تو خاطراتِ خوبِ قدیمُنُم گُم مَبودَه

در خاطراتِ خوبِ قدیمی‌ام گم می‌شدم