از غم چه بگم

تا حرف اَزنی مه از سخن بیزارُم

تا تو حرف می‌زنی، من از سخن بیزارم

تا ساکتی تُو مه طالب گُفتارُم

تا تو ساکتی، من طالبِ گفتارم

از غم چه بگم که داخلی غَرکُم مه

از غم چه بگویم، که در آن غرقم من

از خُوم چه بگم که خارج از درکُم مه

از خودم چه بگویم، که بیرون از درکم من

بی مه تو بگه که مه که اَم نافهمُم

عمری مه به دنبال چه اَم نافهمُم

تو به من بگو که من کی‌ام؟ نمی‌فهمم

از دست خودم یِ عمرین حیرونُم

عمری است به دنبالِ چه‌ام؟ نمی‌فهمم

سرگشته تر از ادم سرگردونُم

یک عمر است از دستِ خودم حیرانم

شُو تا به سَحر همیشه مه نالونُم

سرگشته‌تر از آدمِ سرگردانم

خوم هم دگه خسته بودم از کارونُم

زندونی زندان زمون بودم مه

شب تا سحر همیشه من نالانم

از دست خدا هم نگرون بودم مه

خودم هم دیگر از کارهایم خسته شده‌ام

یارَب تو بدو دوای دردُم هاده

زندانیِ زندانِ زمان شده‌ام من

نادی تو دوا بدو تو مرگُم هاده

از دستِ خدا هم نگران شده‌ام من