آسمون افتابی

پشت سر نگات مکرده ،تا که بلکه بربگردی

پشت سرت را نگاه می‌کردم، تا بلکه برگردی

باورم هنو نبوده مث کوه غصه سردی

هنوز باورم نشده بود که مثل کوهِ غصه سردی

ادونم کشتن عاشق ،رسم خوب و از قدیمن

می‌دانم کشتنِ عاشق رسمی خوب و از قدیم است

اما هندم که بدونم رسم تو هنو همینن

اما آمدم که بدانم رسمِ تو هنوز همین است؟

مه که پابند منبوده ،مث ابر آسمون گرد

من که پابند نبودم، مثل ابرِ آسمان‌گرد

بی مه فرقی شنکرده ،آسمون افتوه یا سرد

برایم فرقی نمی‌کرد، آسمان آفتابی باشد یا سرد

عشق تو بند ایزه واپام ،خونم ایرخت توی شیشه

عشقِ تو به پایم بند زد، خونم را توی شیشه ریخت

موندم ایجا تا بدونی ،دنیا مرد عاشق ای شه

ماندم اینجا تا بدانی دنیا مردِ عاشق هم دارد

منتظر مندم و مندم ،شو و روزم همه سر بو

منتظر ماندم و ماندم، شب و روزم همه سر شد

پشت دیوار غرورت ، همه عشق مه هدر بو

پشتِ دیوارِ غرورت همهٔ عشقِ من هدر شد

چه بگم چطو بنالم ،درد دل خیلی زیادن

چه بگویم، چطور بنالم؟ دردِ دل خیلی زیاد است

که نگاه پر غرورت سر مه وا باد ای دادن

که نگاهِ پرغرورت سرم را به باد داده است

بال سیمرغی شواسته ،سفر با تو پریدن

بالِ سیمرغ می‌خواست سفر کردن و پریدن با تو

صبر ایوبی شواسته ،غم از تو دل بریدن

صبرِ ایوب می‌خواست دل بریدن از غمِ تو

کاشکی باورت شبوده که دلم کتوک دردن

کاش باورت می‌شد که دلم پاره‌ای از درد است

نه تووت نسوختم اما افتوم سردن و سردن

در تبِ تو نسوختم، اما آفتابم سرد است و سرد

چشمونم رو به غروب سرخ بی تو ،به چه حالی ن

چشمانم رو به غروبِ سرخِ بی‌تو به چه حالی است

مث چشم باز ماهی که میون حوض خالی ن

مثل چشمِ بازِ ماهی‌ای که میانِ حوضِ خالی است

منتظر مندم و مندم شو و روزم همه سر بو

منتظر ماندم و ماندم، شب و روزم همه سر شد

پشت دیوار غرورت غم عشق مه هدر بو

پشتِ دیوارِ غرورت غمِ عشقِ من هدر شد