بارون بارکو

کی سُورسکُن رفته به غربت بَراَگردِن

کی قمری‌هایی که به غربت رفته‌اند برمی‌گردند

غصته اَتو دل خُ اَچینن و دَر اَکردن

غصه را از دلشان می‌چینند و بیرون می‌ریزند

کی بارُون اَتا گَرما دِگه عمری تَمُونن

کی باران می‌آید تا عمرِ گرما دیگر تمام شود

چَوکُ جم اَبن تُو لَردکی وا هَم اَخُونن

بچه‌ها در صحرا جمع می‌شوند و با هم آواز می‌خوانند

کی کُوک و کَغار روی کُنار چَه چَه اَزنتن

کی کبک و کغار روی درختِ کُنار چه‌چه می‌زنند

سُورسک روی مُغ اَنی نه و کَه کَه اَزنتن

قمری روی نخل می‌نشیند و «که که» می‌کند

کی اُستُن اَزنت بارُون اَتا زیبا اَبوتن

کی آسمان می‌غرد، باران می‌آید، زیبا می‌شود

بارُون تَف اَدیت و تیرکَمُن پیدا اَبوتن

باران نم‌نم می‌بارد و رنگین‌کمان پیدا می‌شود