بَه دُنیا هر که دل بستی گَنوگِه

یِه دنیا جون و گول و تازَه گَوگِه

این دنیا عروسی زیبا و گل و تازه است

یِه دنیا چِف وی آ دنیا هَوو گِه

این دنیا جفتِ ماست و آن دنیا هووی اوست

نصیحت نه،اَگَم ای رو وظیفه

نصیحت نیست؛ این را از روی وظیفه می‌گویم:

بَه دُنیا هر که دل بستی گَنوگِه

هر که به دنیا دل ببندد دیوانه است

* * *

* * *

نوشتم حال و روزِ خَوه به نامه

حال و روزِ خودم را در نامه نوشتم

که بِی تو زندگی هستی اِدامه

که بی تو هم زندگی ادامه دارد

ادامه بِی گلِ نرگس چه سختِه

ادامه دادن بی گلِ نرگس چه سخت است

مِث دردِ که کُوتی تو گِدامه

مثلِ دردی که به جانم افتاده است

* * *

* * *

اُمشو ای سرُم خو مِه پَریده

امشب خواب از سرم پریده

بَختُم به گَمُونم که گَریده

به گمانم بختم از من گریخته

شاید پُر پیمونِت یوسف

شاید پیمانه‌ات پر شده، یوسف

جونُم و زبونم اِلریِدِه

جان و زبانم لرزیده است

* * *

* * *

غمِ دوریِت،تویِ دل پُلُتِی

غمِ دوری‌ات در دلم شعله کشیده

اَ بَس خَرصُم مِه رِیتی چیم پِدوتِی

از بس اشک ریخته‌ام چشمم پف کرده

دوایِ جادویِ جادوگریِ تو

دوای جادوی جادوگریِ تو...

اِ دوریِ تو لُمبورمُو سُوتِی

از دوریِ تو جگرم سوخته است

* * *

* * *

مَزُ کَنچ و وُرست اَی جا نمونی

در کُنج و گوشه‌ای از اینجا نمانی

بِنک پا مَنجَلِ جازِگ به جونی

پای دیگِ «جازگ» به جان بنشینی

اَکردی درد دل مردِ فکیره

درد دلِ مردِ فقیر را می‌گفتی

شُلک ناجیِ ما بو تو گرونی

«شلک» در گرانی نجات‌دهندهٔ ما شد

* * *

* * *

مِهُ و بارُون، مِه وُ نُودُون،مُه وُ تو

من و باران، من و ناودان، من و تو

مِهُ و آتِش ،مِه و کودون،مِه وُ تو

من و آتش، من و آتشدان، من و تو

اَگی آلمهتری بودِ زمونه

اگر زمانه مثل رطبِ آل‌مهتری (شیرین) بود

بِبِنگ وا هم دِگه پورون مِه وُ تو

دیگر با هم یکی می‌شدیم، من و تو