تنها مو و تو (در فصل بهار)

أی خَشِنْ فَصل بهار وَ تِکِ دَروا مُو و تُوأَنِیُمْ أسر سنگی خَشِنْ وَ تنها مُو و تُو

چه خوش است فصلِ بهار کنارِ دریا، من و تو؛ روی سنگی می‌نشینیم، خوش و تنها، من و تو

گَهِ تَفریح بکِنُم هَر دُو «خَلِل» و « تُرُشُه»گه شادی أخُنُمْ نَغمه و شروا مُو و تُو

گاه به تفریح هر دو «خلل» و «ترشه» بچینیم؛ گاه شادمانه نغمه و شروه بخوانیم، من و تو

گه و چُو چُو شه زِرِ دام بکِردُم « کوگی»گه کَبابُش بُکُنُمْ بی سَر و بی پا مُو و تُو

گاه با چوب‌وچماق «کوگی» را به دام بیندازیم؛ گاه کبابش کنیم، بی‌سر و بی‌پا، من و تو

پَه کَرتُونگ أنیُمْ ولِب گودی پُر آوبُخُرُم نان نازک و کَشک وهُرما مُو و تُو

کنارِ «کرتونگ» بنشینیم و لبِ گودالی پرآب، نان نازک و کشک و خرما بخوریم، من و تو

بخرم از ته پیاله دو سِه شیشُه مَی نابببُم از نئشهٔ مِی واله وشیدا مُو و تُو

از ته پیاله دو سه شیشه میِ ناب بنوشیم؛ از نشئهٔ می واله و شیدا شویم، من و تو

واچنُم « خهر» گهی از ته زمنگ با دل خَشْبُکُنُم مَزه و پَهْ بادهْ ی حمراء مُو و تُو

گاهی با دلِ خوش از میانِ «زمنگ» «خهر» بچینیم؛ و با بادهٔ سرخ مزه کنیم، من و تو

مُو ببُم مست و بُگُم جان مو قربان تو بیتتو ببش شاد وبگُش عاشق و رسوا مُو و تُو

من مست شوم و بگویم: جانم به قربانت؛ تو شاد شو و بگو: عاشق و رسواییم، من و تو

دست در گردن هم باز بگَردُم أتِه شهربی خبر از اِرُزُ و از غَم فَردا مُو و تُو

دست در گردنِ هم باز در شهر بگردیم، بی‌خبر از امروز و از غمِ فردا، من و تو

نَه بُم از هَم پـچُوُی در هَمهٔ عمر جدامُگَه بُمْ أپش یَکْ خُونَه و صحرا مُو و تُو

هرگز در همهٔ عمر از هم جدا نشویم؛ کاش در یک خانه و صحرا باشیم، من و تو

شُو اَبرُو تِه بَرون لَذَت أشه پَه مَنقَلگوشت بَره أسر سیخ و أتِه جا مُو و تُو

شبِ ابری در باران کنارِ منقل لذت دارد؛ گوشتِ بره سرِ سیخ، و در یک جا من و تو

ناز از تو، نیاز از مو و شوق از دو طرفغَمزه از تو، دِدُو از مو وادا از مُو و تُو

ناز از تو، نیاز از من، و شوق از دو طرف؛ غمزه از تو، «ددو» از من، و ادا از من و تو

اِندِه کِه خُرَم و سْبزنِ همه دشتِ بستکچُنه سَبزَه مُگَه بُم خُرَم و رَعنا مُو و تُو

حالا که همهٔ دشتِ بستک خرم و سبز است، مثلِ سبزه کاش خرم و رعنا شویم، من و تو

اندو نوروز، خَشِن بر همه مون روز بهاربدا تا عَهد ببَندُم تک دَروا مُو و تُو

حالا نوروز است و روزِ بهار برای همه‌مان خوش است؛ بیا تا کنارِ دریا عهد ببندیم، من و تو

تو مُگه با مو و « غیرت» بش و مُو مُگَه و تومُگَه بُم مُو و تُُو با هَم وخدا با مُو و تُو

تو با من و «غیرت» باش و من با تو؛ کاش من و تو با هم باشیم و خدا با من و تو