حكايت سبدكالا ومردم

ترجمه‌ی فارسی پیشنهادی

سلام بر برادر گلم موسی مطایف. وای که من با این سبد کالا خیلی خاطره دارم! اول رفتم توی همین سایت سبد کالا، نگاه کردم دیدم به ما تعلق گرفته. بعد توی همان سایت رفتم آدرس فروشگاه‌ها را دربیاورم، و بعدش هم نشستم یکی‌یکی به آن‌ها زنگ زدم. اولین شماره را که زنگ زدم وصل شد به یک منزل شخصی: «خب، ببخشید، مزاحم نیستیم؛ شمارهٔ شما توی سیستم زده بود.» بعد دومی به من گفت: «من اصلاً عضو نیستم، الکی شمارهٔ مرا نوشته‌اند.» گفتم خب. سومی را که زنگ زدم به من گفت: «توزیع می‌کنیم، ولی فردا بیایید که می‌شود چهارشنبه.» ما هم چند نفری بودیم؛ چهارشنبه صبح زود رفتیم همین فروشگاه رفاه شعبهٔ شهدای قشم. ساعت هشت صبح بود و صف خیلی شلوغ بود و مجبور شدیم توی صف بایستیم. همین عکس دومی از پایین به بالا: دقیقاً همین آدم‌ها درست جلوی ما بودند؛ ما کنار تیر برق ایستاده بودیم. به ما می‌گفتند ساعت نه در باز می‌شود و به شما می‌دهیم. ساعت نه شد؛ [گفتند] الان مرغ و پنیر است، [صبر کنید] تا از ماشین خالی کنند. ساعت ده شد و ما همین‌طور ایستاده بودیم؛ پشت سرمان را که نگاه می‌کنیم، خیلی آدم پشت سرمان ایستاده. حالا که توی صف افتاده‌ایم، ول هم نمی‌شود کرد، نوبتت می‌پرد. خب، حالا برو این عکس پایینی را نگاه کن: دقیقاً زن‌ها کلِ در را گرفته بودند و به‌زور کنار در جای یک مرد می‌شد، درست؟ ساعت ده در را باز کردند. این مدیر فروشگاه — آدم نباید برود تو — جلوی در گونی شکر گذاشته بود و بعد دو ردیف قوطی رب گوجه چیده بود. از بس این زن‌ها حمله کردند، فقط به همین پنج نفر داد، و نزدیک چند شانه تخم‌مرغ، مال همین‌هایی که گرفته بودند، شکست و تعطیل کرد. ای وای بر ما! مدیر آمد بیرون و گفت: «تا زن‌ها صفشان را درست نکنند من نمی‌دهم.» و ما همین‌طور ایستاده بودیم. ساعت یازده یک بار دیگر در را باز کرد، به همین پنج نفر دیگر داد و در را بست. خالو، قرارت این است که از ساعت نه تا دوازده یک‌سره بدهی! ده دقیقه هم دیگر در را باز نکرد، چه برسد به سه ساعت. گفت: «امروز دیگر در را باز نمی‌کنم»، ولی روی کاغذی روی در زده بود ساعت چهار و نیم تا هفت شب دوباره توزیع می‌کنند. ما تا ساعت دوازده از صف تکان نخوردیم، تا اینکه همین مدیر کلاً از فروشگاه رفت و دیگر مردم کم‌کم ول کردند و رفتند؛ ما هم رفتیم مسجد. خب، حالا دودل بودیم: برویم شهر و دوباره بیاییم؟ به دردمان نمی‌خورد؛ کرایه‌مان از خودِ اجناس بیشتر می‌شد. توکل بر خدا، از نماز که درآمدیم دیدیم زن‌ها چهل پنجاه تایی نشسته‌اند و مردها پنج نفر توی صف‌اند. ما چند نفر هم نشستیم. یکی از رفیق‌هایمان رفت ماست و نان خرید و برگشت. ما توی صف ناهار ظهر [خوردیم] و ملت نگاه دهانمان می‌کردند؛ چند نفری آمدند با ما خوردند — دیگر به همه که نمی‌رسد. خب، ناهار خوردیم. حالا ابرها رفتند و هوا گرم شد؛ ما کاپشن و هشت لایه لباس و ژاکت پوشیده بودیم و از گرما مردیم. یک‌سره ساعت را نگاه کن! آدم‌ها یکی‌یکی توی صف می‌ایستند؛ از زن‌ها کسی توی صف می‌رفت، کسی نمی‌رفت؛ [یکی] می‌گفت: «من ساعت شش صبح آمده‌ام، رفتم ناهار خوردم و برگشتم، نوبتم اول است.» خب، توی همین سه چهار ساعت خیلی اتفاق‌ها افتاد که اگر بخواهم بنویسم تا صبح هم تمام نمی‌شود؛ تا همین‌جا سرت را به درد آوردم، دیگر ببخش. ساعت چهار و نیم مدیر و کارکنانش آمدند: «الان برق نیست؛ در فروشگاه برقی است و باز نمی‌شود.» ساعت شش برق آمد. من دقیقاً نفر هفتم بودم؛ می‌گفتم الان گیرمان می‌آید. در را باز کرد و زن‌ها شلوغ کردند؛ همان یک نفری که جلوی من ایستاده بود تا آمد جنس بگیرد، دیدم در را بست. ما دیگر دل کندیم. ساعت شش شب، مدیر گفت: «یا صفتان را درست می‌کنید یا بروید فردا بیایید؛ من امروز نمی‌دهم، باید داربست ببندم» و فلان. آمدند یک نردبان چهارپایه بین مردها و زن‌ها گذاشتند. والله پیرزن‌ها و همین نوجوان‌های بدبخت حال نداشتند؛ از آن طرف فشار می‌دادند، از این طرف هم همین‌طور؛ بدبخت‌ها نزدیک بود بمیرند. یک پیرزن نزدیک بود از فشار زیاد سکته کند. در را باز کرد؛ دقیقاً یکی جلویی و یکی من و یکی پشت سری‌ام از مردها، و چند تا زن را داد؛ پشتهٔ قوطی‌های رب گوجه را که ریخت، در را بست و دیگر آن روز در را باز نکرد. ساعت هفت شب بود؛ می‌گفتم: حالا نه نماز خوانده‌ایم، نه آب خورده‌ایم، نه دستشویی رفته‌ایم. سرمان خیلی شدید درد می‌کرد، حال و بال هم نداشتیم، بیچاره شده بودیم... خیلی چیزهای دیگر هم هست که ننوشتم؛ ببخش.