خباز فقیر

اهل تو اربابِن و مو رضا نابِن

اهلِ تو ارباب‌اند و به من راضی نمی‌شوند

فقیری اسبابِن که ناتِهش مِه گیر

فقیری باعث شده که تو گیرِ من نیایی

افکارُم مشغولِن موجا گِپ از پولِن

افکارم مشغول است؛ همه جا حرف از پول است

بَر تو نه معقولِن خبـــــــــاز فقیــر

برای تو معقول نیست خبازِ فقیر

عزیزِش دلپذیرِش جانِ شیرین تو تاجُر زاده مو خبازِ مسکین

عزیزی، دلپذیری، جانِ شیرینی؛ تو تاجرزاده‌ای و من خبازِ مسکین

دلُم بَر تو شَوی اما صد افسوس نشد میدان جنگ و اسبِ بی زین

دلم پیشِ تو رفت، اما صد افسوس؛ نشد، میدانِ جنگ بود و اسبِ بی‌زین