دِلُم گِتِشِن

دِلُم گِتِشِن اَزی روزگار نامَردی

دلم گرفته است از این روزگارِ نامردی

یَکی اَ غُصَّه نَمُردِن یَکی اَ بی دَردی

یکی از غصه دارد می‌میرد، یکی از بی‌دردی

دِلُم گِتِشِن اَزی روزُن سیا مِثِ شُو

دلم گرفته است از این روزهای سیاه مثلِ شب

نَه جُرئَت اُمَه وا بیداری و نَه زَهره یِ خُو

نه جرئتِ بیداری دارم و نه زهرهٔ خواب

خُوُم پُر اِی گُراز و کَراسِن پُر اِی گِریک و عَذاب

خوابم پر از گراز و «کراس» است، پر از گریه و عذاب

سَرابَه هَرچه کِه دِیدُم صَبا هَمیشَه سَراب

سراب است هرچه دیدم؛ فردا همیشه سراب

دِلُم هَماوَه کِه ای چِشمُنِت تَکُن ایخا

دلم همین را می‌خواهد که این چشمانت تکانی بخورد

غزَل ترین غزَلُم تَختِ آسَمُن ایخا

و غزل‌ترین غزلم تختِ آسمان را بلرزاند

دِلُم چِنُن گِتِشِن اَزی عُمر ِتَلخِ بی حاصِل

دلم چنان گرفته است از این عمرِ تلخِ بی‌حاصل

اَگَم خُشا هَما کِه نَه اِحساس ایهَه نَه جُن و نَه دِل

که می‌گویم: خوشا آن که نه احساس دارد، نه جان و نه دل