دِگَه‌م تنهام

مِثِ هر روز اَگَه گولُم بِزَنی

اگر مثلِ هر روز فریبم بدهی

غُل و زَنجیر اَگَه وا پام بُبَنی

اگر غل و زنجیر به پایم ببندی

مِثِ مَحْکوم اَگَه دارُم بِزَنی

اگر مثلِ محکوم به دارم بزنی

اَگَه آتِش وا دُمارُم بِزَنی

اگر به جانم آتش بزنی

دِگَه م تنهام بَخدا دِگَه م تنهام بَخدا

دیگر تنهایم، به خدا؛ دیگر تنهایم، به خدا

مِه وُ تو وا یَه زَبُن حرف اَزنیم

من و تو به یک زبان حرف می‌زنیم

مِه وُ تو بُلبُلَکِ یَک چَمَنیم

من و تو بلبل‌های یک چمنیم

تو مه اِی مه تو اَم و ما یَکی اِیم

تو منی و من توام و ما یکی هستیم

بی خو تو چشمُن هم گور اَکَنیم

برای خودمان در چشم‌های هم گور می‌کنیم

دِگَه م تنهام بَخدا دِگَه م تنهام بَخدا

دیگر تنهایم، به خدا؛ دیگر تنهایم، به خدا

تو چِشِت عالم ِرَبّانی اُمَه

در چشمِ تو عالمی ربانی دارم

گَپِ حافظ قلم ِمانی اُمَه

سخنِ حافظ و قلمِ مانی دارم

مثِ نِی از اُستَخُن خالی اَبُم

مثلِ نی از استخوان خالی می‌شوم

باشَه که دِلبر ِجُنجُنی اُمَه

گیرم که دلبری زیبا دارم

دِگَه م تنهام بَخدا دِگَه م تنهام بَخدا

دیگر تنهایم، به خدا؛ دیگر تنهایم، به خدا

مِثِ بارُن اَگَه خَرسُم بِچَکِت

اگر اشکم مثلِ باران بچکد

عشق اَگَه مثل زالو اُمبِمَکِت

اگر عشق مثلِ زالو مرا بمکد

اَگَه ویرُن مِثِ باد اِتکِه دِلُم

اگر دلم را مثلِ باد ویران کردی

اگهَ حِیرُن مِثِ یاد اِتکِه دِلُم

اگر دلم را مثلِ یاد حیران کردی

دِگَه م تنهام بَخدا دِگَه م تنهام بَخدا

دیگر تنهایم، به خدا؛ دیگر تنهایم، به خدا

دل تنگُم اَگَه اسطورَه بَشِه

اگر دلِ تنگم افسانه شود

اَگَه شعرُم همَه وا سورَه بَشِه

اگر شعرم همه مثلِ سوره شود

بِی خو یَکدَم روی سینَه م ایچَلُند

یک‌دم روی سینه‌ام آوار شد

هَمَه او بودُم اَزُم هیچّی نَمُند

همه‌اش من بودم، از من هیچ نماند

دِگَه م تنهام بَخدا دِگَه م تنهام بَخدا

دیگر تنهایم، به خدا؛ دیگر تنهایم، به خدا