رقص پرپروک

کربون اون چشمونت که سیاه و کنجلین

قربانِ آن چشم‌هایت که سیاه و سرمه‌کشیده‌اند

قرص روتن مثه ماه زلفون تو مخملین

قرصِ رویت مثلِ ماه است، زلف‌هایت مخملی‌اند

ضرب ناکوک دلوم با دل تو کوکن

ضربِ ناکوکِ دلم با دلِ تو کوک است

خشی احساس مه رقص پرپروکن

خوشیِ احساسم رقصِ پروانه است

شیرینن خندونت مثل برحی و عسل

خنده‌هایت شیرین است مثلِ خرمای برحی و عسل

از کلنجت تا به سر همه شعری و غزل

از انگشتت تا سرت همه شعر است و غزل

ای ماهوم مهتابوم شو و روز بی تابوم

ای ماهِ من، مهتابِ من، شب و روز بی‌تابم

ای ماه و مهتابم شب و روز بی تابم

ای ماهِ من، مهتابِ من، شب و روز بی‌تابم

بس که بیقراتوم همه شو بی خوابوم

بس که بی‌قرارِ توام، همهٔ شب بی‌خوابم

یادمن نگات مکه روخو تا اتکه یهو

یادم است نگاهت می‌کردم، یک‌دفعه رویت را برگرداندی

ادونوم یه چزونی آروم اتگو زیر لو

می‌دانم چیزی آرام زیرِ لب گفتی

تو بگو هر چی توا اشنوم از دل و جوون

تو هر چه می‌خواهی بگو، از دل و جان می‌شنوم

چراغ دلوم ابو با دو چشمون تو بوون

چراغِ دلم با دو چشمِ تو روشن می‌شود

ای ماهوم مهتابوم شو و روز بی تابوم

ای ماهِ من، مهتابِ من، شب و روز بی‌تابم

بس که بیقراتوم همه شو بی خوابوم

بس که بی‌قرارِ توام، همهٔ شب بی‌خوابم