زمونی که کوچک و تنگرک هسترم

یادی وا خیر زمونی که کوچک و تِنگِرک هستَرُم

یادش به خیر زمانی که کوچک و پرجنب‌وجوش بودم

اَ شُو تا صُحب وا بُشِ چادر مُم دولَکون هسترُم

از شب تا صبح به گوشهٔ چادرِ مادرم آویزان بودم

یادی وا خیر زمون کوچـِکی دیریا بِی مِه آبیتـِـرَه

یادش به خیر زمانِ کودکی، دریا برایم آبی‌تر بود

ماه چاردَه شُوُن اون زمون اَگـِی یـَخو تـِلـُوتــِرَه

ماهِ شب‌چهاردهِ آن زمان، انگار کمی بزرگ‌تر بود

یادی وا خیر تیلَـه گازی ماکـِرد و شرط مابـَست

یادش به خیر، تیله‌بازی می‌کردیم و شرط می‌بستیم

سر بستنی گازی ماکـِه و آخرش رفاقت حاصِلَه

سرِ بستنی بازی می‌کردیم و آخرش رفاقت حاصل بود

یادی وا خیر هُو دیریا وا دُولون درخت مابَست

یادش به خیر آبِ دریا؛ تاب به شاخه‌های درخت می‌بستیم

چـِهم حسود بـِتَــَرکـِت یاد اون روزُن خیلی خَشَر

چشمِ حسود بترکد، یادِ آن روزها خیلی خوش است