سرِ پیری

هَر چه داد اُمزَه و جار اُمزَه و فریاد اُمکِه

هرچه داد زدم و جار زدم و فریاد کشیدم

هَر چه غار اُمزَه و آه اُمکَشی و داد اُمکِه

هرچه غار زدم و آه کشیدم و داد کردم

هَر چه که خاطِرهَ مَستَه هَمَه اَز یاد اُمبُرد

هرچه خاطره داشتم، همه را از یاد بردم

بِی خو از بَندِ غم ِغیر تو آزاد اُمکِه

خودم را از بندِ غمِ غیرِ تو آزاد کردم

نه وا غِیر از تو ، کسی هَمدِل و هَمدَردُم بو

جز تو کسی همدل و همدردم نشد

دِل ِخُشکیدَه خو ، اَز بارُنِت آباد اُمکِه

دلِ خشکیده‌ام را با بارانِ تو آباد کردم

تو پَریزادَه اَری، ذاتِ مِه از نوع بَشر

تو پری‌زاده بودی، ذاتِ من از نوعِ بشر

وا اُمیدِ تو پَری، بِی خو پَریزاد اُمکِه

به امیدِ تو، ای پری، خودم را پری‌زاد کردم

سَر ِپیری ، دِل ِدیونَه خو از دَست اُمدا

سرِ پیری دلِ دیوانه‌ام را از دست دادم

بی خو وا دَست خو ، دِلمُردَه و ناشاد اُمکِه

خودم را با دستِ خودم دلمرده و ناشاد کردم