غزل بندری فرزانه فرخی («پشت سر نگات مکرده»)

پشت سر نِگات مَکردَه، تاکه بلکه بربِگردی باورُم هَنو نَبودَه، مِثِ کوه غصه سردی

پشتِ سر نگاهت می‌کردم تا شاید برگردی هنوز باورم نشده که مثلِ کوهِ غصه سردی

اَدو نُم کشتن عاشق رسم خوب و از قدیمِن اما هُندُم تا بِدونُم رسم تو هَنو همینِن

می‌دانم کشتنِ عاشق رسمی خوب و از قدیم است اما آمدم تا بدانم رسمِ تو هنوز همین است

مِه که پابند مِنَبوده، مِثِ آسمون گَرد بِی مِه فرقی شَنَکردَه، آسمون اَفتُوِه یا سرد

منی که مثلِ آسمانِ گردان پابند نمی‌شدم برایم فرقی نمی‌کرد آسمان آفتابی است یا سرد