گل خوشبوی یار

مَی بُگُم از لعلِ لب ، از زلف و گیسوی نگار

می‌خواهم بگویم از لعلِ لب، از زلف و گیسوی نگار

مَی بُگُم از ماه رخسـار و گل خوشـبوی یار

می‌خواهم بگویم از ماهِ رخسار و گلِ خوشبوی یار

چِشِیـایِ نَرگِسیش اُشبُردِه هـوش از سـر مُو

چشمانِ نرگسی‌اش هوش از سرِ من برده

قــد رعنـــای وِلُــم از دلـُم اُشبـُـردِه قـرار

قدِ رعنای یارم قرار از دلم برده

در میـونِ دشت گل مَی تُـوُ کَـدَم بِتنُـم دمی

در میانِ دشتِ گل می‌خواهم دمی قدم بزنم

همرهِ دلــدارِ خُـوم در دشت گل های بهـار

همراهِ دلدارِ خودم در دشتِ گل‌های بهار

سَر اَ صحرا هانِسُم مُو همچو قیس عــامری

من همچون قیسِ عامری سر به صحرا می‌گذارم

از فــراق نرگسِ اُن چِشمِ زیبـــا وخُمـــار

از فراقِ نرگسِ آن چشمِ زیبا و خمار

دل اَ دِریـا بِتنُم و بُگُم مـُـو راز دل خُـــوم

دل به دریا بزنم و رازِ دلم را بگویم

اُن چـِــه اَنــدَر دِلُمِـن بُگُم برای گلعـــزار

آنچه در دلم است، برای آن گلعذار بگویم

شَس بُگُم گِنـــا بُدُم گِنـــایِ زُلفونِ سیات

باید بگویم دیوانه شده‌ام، دیوانهٔ زلفانِ سیاهت

شَس بُگُم آرزومِن لحظـه ی دیدار و کنــار

باید بگویم آرزویم لحظهٔ دیدار و در آغوش گرفتن است

شَـس بُگُم شیـرینَکُـم بِـدا بـه بیسـتون دل

باید بگویم: شیرینم، بیا به بیستونِ دل

مُـو چـو فرهـادِتُم و بـِدا بُکُو دلُم شکـار

من فرهادِ توام؛ بیا و دلم را شکار کن

چـو غــزال چابکی آواز اَیــا اَ دشتِ دل

چون غزالی چابک، آوازی از دشتِ دل می‌آید

از دلُش بر تو اَگو از صوت زیبــای هزار

که از دلش، با صدای زیبای هزاردستان، برایت می‌گوید