غزل سُلِیمُن

هَر چه غزل کِه سُلِیمُن ایگُ

هر چه غزل که سلیمان گفت

هَر چه تَرُنَه کِه داوود ایخُند

هر چه ترانه که داوود خواند

هَر چه مَرارَت کِه مَجنون ایدی

هر چه مرارت که مجنون دید

هَر نقش شیرین کِه فرهاد ایکند

هر نقشِ شیرین که فرهاد کَند

کُربُنِ یَک چَرخُندِنِ نِگاهِت

قربانِ یک چرخاندنِ نگاهت

هَر فِکر زیبا کِه سُقراط ایکِه

هر فکرِ زیبا که سقراط کرد

هَر پَند عالی کِه بودا ایدا

هر پندِ عالی که بودا داد

هَر دادِ یاهو کِه مُولانا ایزَه

هر نعرهٔ یاهو که مولانا زد

هَر چه گَنوغی کِه حَلّاج ایکِه

هر چه دیوانگی که حلاج کرد

بِیتین از شِعر چشم سیاهِت

بیتی است از شعرِ چشمِ سیاهت

هَر حاصِلِ خاش کِه بارُن ایشَه

هر حاصلِ خوش که باران دارد

هَر حِسِّ پاکی کِه اِنسُن ایشَه

هر حسِ پاکی که انسان دارد

هَر چه خُبِن هر چه از بین نارِیت

هر چه خوب است، هر چه از بین نمی‌رود

هَر چه کِه هَستِن هَر چه جُن ایشَه

هر چه که هست، هر چه جان دارد

مُریدِتَن ، چشم وا راتَن

مریدِ توست، چشم‌به‌راهِ توست

هَر شِعر تازَه کِه آواز اُمْکِه

هر شعرِ تازه که آواز کردم

هَر راهِ مُمْکِن کِه آغاز اُمْکِه

هر راهِ ممکن که آغاز کردم

هَر چه دِل اُمْدا، هَر چه جُن اُمْکَند

هر چه دل دادم، هر چه جان کندم

هَر چه دَرِ بَستَه کِه واز اُمْکِه

هر چه درِ بسته که باز کردم

آخِر وا جلوَه‌گاهِت نَرَسیدُم

آخر نرسیدم به جلوه‌گاهت