غوغای سکوت

مه بِی چه وا تو بَد اُمکِه

من چرا با تو بد کردم؟

تو بِی چه وا مِه بَد اِتکِه

تو چرا با من بد کردی؟

مه یَکدم غرق تو بودُم

من یک‌دم غرقِ تو بودم

تو بِی چه عشقُم رَد اِتکِه

تو چرا عشقم را رد کردی؟

مه از تو اِلهام اَگِفتَم

من از تو الهام می‌گرفتم

تو از مه پَرهیز اَکِردِی

تو از من پرهیز می‌کردی

تیغِ مُتِ نامِهرَبُنیت

تیغِ نامهربانی‌ات را

بی قلب مه تیز اَکِردِی

برای قلبم تیز می‌کردی

تو شُوُنِ تنهایی مه

تو در شب‌های تنهاییِ من

یَه دُنیا مَهتاب اَستَری تو

یک دنیا مهتاب بودی

تو غُوغای سَردِ سکوتُم

تو در غوغای سردِ سکوتم

یَه شِعر ناب اَستَری تو

یک شعرِ ناب بودی

مه بِی تو تَقدیس اَکِردَم

من تو را تقدیس می‌کردم

تو بِی مه نِفرین اَکِردِی

تو مرا نفرین می‌کردی

هَر چه بِشتِه تلخ اَبودِی

هر چه بیشتر تلخ می‌شدی

کامِ مه شیرین اَکِردِی

کامِ مرا شیرین می‌کردی

مه از یاد مِهر تو لبریز

من از یادِ مهرِ تو لبریز

تو از دست عِشق مه خستَه

تو از دستِ عشقِ من خسته

مه وا تو اِی بهترین یار

من با تو، ای بهترین یار،

هنو یَه دُنیا کار اُمَستَه

هنوز یک دنیا کار داشتم

توُ بِی مه اَز یاد اَبُردِی

تو مرا از یاد می‌بردی

مه بِی تو تِکرار اَکِردَم

من تو را تکرار می‌کردم

تو از مه هِی دور اَبودِی

تو از من مدام دور می‌شدی

مه فِکر دیدار اَکِردَم

من به فکرِ دیدار بودم