لالایی

بَه کُربُنِت بَشُم شادِت بگَردُم

قربانت بروم، دورِ شادی‌ات بگردم

دِل و جُنُم نِنَه درمُن دردُم

دل و جانم، ننه، درمانِ دردم

شُوِ سَرد و سیا دستِت وا گَرزنگ

در شب‌های سرد و سیاه دستت به گهواره بود

مه مُرواریدُم و تو مِثل کالِنگ

من مرواریدم و تو مثل صدف

بَلا گردُن دَردُنِت بگَردُم

بلاگردانِ دردهایت شوم

اَگه کَدرَت نَدُنُم مه نَه مَردُم

اگر قدرت را ندانم، من آدم نیستم

حَسُودُنِت اِلهی خِیر نَگینِن

حسودانت الهی خیر نبینند

اَ باغ زندِگی خو گُل نَچینِن

از باغِ زندگی‌شان گل نچینند

دِرختِ کوچکُم مه ریشَه می تو

من درختِ کوچکم، ریشه تویی

مه بی تو هیچّی اَم اندیشَه می تو

من بی تو هیچم، همهٔ اندیشه‌ام تویی