محله لوز

سراتون اِن «مَحلهِٔ لُوز » مُو اِسمُت نَاگُمْ

خانه‌تان در «محلهٔ لوز» است؛ من اسمت را نمی‌گویم

بدا مَپش تُوشُو وَ رُوز پش كِسى نَاگُمْ

دختر، شب و روز پیشِ توام؛ به کسی نمی‌گویم

هَر رُوز بدا تُو اُِتببنم مُو اِسمُت نَاگُمْ

هر روز، دختر، تو را می‌بینم؛ من اسمت را نمی‌گویم

عاشِقتم چنگ بكنم پش كِسى نَاگُمْ

عاشقتم؛ (اگر) چنگ هم بزنم، به کسی نمی‌گویم

سراتون اِن ته محله مون مُو اِسمُت نَاگُمْ

خانه‌تان در محلهٔ ماست؛ من اسمت را نمی‌گویم

هَر رُوز بدا اَخُونَمُون پش كِسى نَاگُمْ

هر روز، دختر، به خانهٔ ما (می‌آیی)؛ به کسی نمی‌گویم