مریمی

آسِمون غُنچَه یِ رنگین اُشِن

آسمان غنچه‌ای رنگین دارد

دل مونالَه یِ غمگین اُشِن

دلِ من ناله‌ای غمگین دارد

مَبُش مَزدورحالاکه یارُمِش

رنجیده نباش، حالا که یارِ منی

عشق تووزنَه یِ سنگین اُشِن

عشقِ تو وزنه‌ای سنگین دارد

هوااَبرینوبَرُون نَم نَمِن

هوا ابری است و باران نم‌نم است

مریمی بِدکه توهَم مَزکَمِن

مریمی، بیا که تو هم همراهِ منی

بگَردُم تِه دشتُ مارکَه بهار

بگردیم در دشت و «مارکه»، بهار است

گُل وبلبل چهرَه شوُن پُرغَمِن

چهرهٔ گل و بلبل پرغم است

صَدایِ آوِ تِه دَروا اَتات

صدای آب از دریا می‌آید

عطروبویِ خَشُت اَزراه اَتات

عطر و بوی خوشت از راه می‌آید

نَفَسُم بانَفَسُت بَنداَبیت

نفسم با نفست بند می‌شود

عشق پاکِ توشَه هَمراه اَتات

عشقِ پاکِ تو همراهش می‌آید

اَچُم صَحراورُزِخِهرُواَکال

می‌رویم صحرا، روزِ «خهر» و «اکال»

خدابَرخُومُون اِساراُشکِه سال

خدا امسال برایمان سالِ خوبی کرده

بِگِرِم دَستُت اَتِه دست خُم

دستت را در دستِ خودم بگیرم

توکه بِش چَندی صفاشِنُ وحال

تو که باشی، چقدر صفا و حال دارد