مه و تو

مووتو کصه یه بوسه بودیم مووتو کصه یه غصه بودیم

من و تو قصهٔ یک بوسه بودیم، من و تو قصهٔ یک غصه بودیم

مو وتو بیداری شب مو وتو آرزوی دیرینه بودیم

من و تو بیداریِ شب، من و تو آرزوی دیرینه بودیم

مووتو بی خیال از هرزما نه مو وتو عاشقان عاشقونه

من و تو بی‌خیال از هر زمانه، من و تو عاشقانِ عاشقانه

ما رفت ته ، سید مظفر بی عروسی ما چیده نقل وبادام ، ما دو دستی

به سید مظفر می‌رفتیم، در عروسی‌ها نقل و بادام جمع می‌کردیم، ما دوتایی، با دو دست

ما خونده شعرون زیبا ونسروک ما گفته کصه ها ی چین و ماچین

شعرهای زیبا و «نسروک» می‌خواندیم، قصه‌های چین و ماچین می‌گفتیم

ما هوند لوتیو هر روز وهرشو ما نشته پای خضر امشو ودوشو

هر روز و هر شب به ساحل می‌آمدیم، امشب و دیشب پای خضر می‌نشستیم

ماگفته کصه دل از بهر یاران ماخونده شروند خاش زیرکنارون

قصهٔ دل را برای یاران می‌گفتیم، شروندِ خوش را زیر درختانِ کُنار می‌خواندیم

ما نشته تا کُپ صبح لو دیریا مابوده بی خیال از غم فردا

تا خودِ صبح لب دریا می‌نشستیم، بی‌خیالِ غمِ فردا بودیم

ولی افسوس که کدر هم دگه موندونست تو رفتی راه خود مه موندوم حیرون

ولی افسوس که دیگر قدرِ هم را ندانستیم؛ تو راهِ خودت را رفتی و من حیران ماندم

همیشه زندگی یک طور نینن همیشه هر دلی شادون نینن

زندگی همیشه یک‌جور نیست، هر دلی همیشه شادان نیست

آلهی بر بکیتن ای بی عدالت بشیم حافظ هم ما تا قیامت

الهی این بی‌عدالتی برافتد؛ تا قیامت نگهبانِ هم باشیم